غزل شمارهٔ ۲۳۶

برداشت: اگر آن پرنده‌ی معنوی به سراغ من بیاید، زندگی از دست رفته‌ام دوباره در سال‌های پیری به من بازخواهد گشت.

برداشت: من به این اشک‌ها که مانند باران می‌بارند، امید دارم که شاید دوباره خوشبختی که از پیشم رفته، بازگردد.

برداشت: من از خدا می‌خواهم که دوباره کسی که برای من همچون تاجی ارزشمند بوده و در پایین پایش قرار داشته، به سرم بازگردد.

برداشت: من در پی او خواهم رفت و اگر خبر از او به دستم نرسد، دوباره به سمت دوستان عزیزم برمی‌گردم.

برداشت: اگر برای قدم‌های محبوب عزیزم نثار نکنم، پس جانم به چه کار دیگری می‌آید؟

برداشت: بر بلندای بام سعادت، طبل خوشبختی می زنم اگر ببینم که معشوق تازه سفرکرده ام بازمی گردد.

برداشت: مانع برگشت او صدای چنگ و شب‌نشینی شیرین است و اگر صدای آه صبح را بشنود، دوباره برمی‌گردد.

برداشت: من به زیبایی و چهره دل‌فریب آن شاه مانند ماه آرزو دارم و از خدا می‌خواهم که همت و قدرتی به من بدهد تا او به سلامت و با خوشحالی به سراغ من بیاید.