غزل شمارهٔ ۲۳۵

برداشت: زمانی خوش و مبارک است که معشوق دوباره برگردد و به دل‌های غمگین و غم‌زده آرامش و شادابی بخشد.

برداشت: به جمع خیال‌های آن معشوق شیرین‌چشم آمدم با این امید که آن جوان مرد دوباره برگردد.

برداشت: اگر سر من به دست او بیفتد و در بازی چوگان او قرار بگیرد، دیگر از من نخواهید شنید که سر من چه سرنوشتی خواهد داشت.

برداشت: من در کنار راهی که او می‌رود نشسته‌ام، چون امیدوارم که او دوباره به این مسیر برگردد.

برداشت: دلی که به خاطر زیبایی و جذابیت زلف‌های او آرامش یافته، نباید تصور کنی که آن دل دوباره به آرامش خواهد رسید.

برداشت: بلبلان برای بوی خوب بهاران چه سختی‌ها که تحمل کرده‌اند، تا دوباره بهار بیاید.

برداشت: امید دارم که معشوقم دوباره به سوی من بازگردد، چون سروی است استوار که از طرف تقدیر به من هدیه شده است.