غزل شمارهٔ ۲۳۳

برداشت: هرگز از خواسته‌ام دست نمی‌کشم تا زمانی که به آرزوهایم برسم. یا به محبوبم خواهم رسید، یا اینکه جانم از بدنم جدا خواهد شد.

برداشت: پس از مرگم، قبرم را باز کن و ببین هنوز آتش عشق درونم شعله ور است و هرگز خاموش نخواهد شد و این آتش نمایان است

برداشت: رویت را نشان بده تا مردم شیفته و متعجب شوند، و لب‌هایت را بگشا تا صداهای شادی و ناامیدی از مردان و زنان به گوش برسد.

برداشت: جان به لب رسیده و در دل حسرتی سنگین است، زیرا از لبانش هیچ لذتی نصیبش نشده است. در چنین حالتی، جانش به زودی از بدنش جدا خواهد شد.

برداشت: از حسرت نسبت به سخنانی که او می‌تواند بگوید، روح و جانم به شدت درگیر و پریشان شده است. این افراد که دل و دماغی ندارند، چگونه می‌توانند از این گفته‌ها بهره‌مند شوند؟

برداشت: می‌گویند زمانی که نام حافظ در محافل عشق و عاشقی بر زبان می‌آید، همه از خوبی‌ها و یاد او صحبت می‌کنند.