غزل شمارهٔ ۲۳۲

برداشت: تصمیم دارم اگر بتوانم کاری کنم تا غم و غصه‌ها به پایان برسد

برداشت: خلوت دل جای چیزهای ضد هم نیست؛ وقتی که (محبت و علاقه تو) به دیو از بین برود آنوقت است که دل تو شایسته و جایگاه فرشتگان می‌شود.

برداشت: همنشینی با حاکمان مانند شبی دراز و سرد مثل یلداست؛ به‌دنبال خورشید باش تا نور و گرمی بیابی.

برداشت: چرا این‌قدر چشم تو به دست صاحبان دنیا است؟ چرا اینقدر به دنیا طمع بسته‌ای که چه‌وقت به تو روی بنماید؟

برداشت: اگر خواستار گنج (واقعی) هستی درویشی و فقر و گدایی پیشه‌کن تا از یک نگاه سالکان آن کوی، به این گنج برسی.

برداشت: افراد نیکوکار و بدکار کالای خود را عرضه کردند تا کالای چه کسی مورد قبول واقع شود

برداشت: ای بلبل که عاشق گلستان و گل‌های زیبا هستی؛ صبر کن و عمری بخواه تا بهار و فصل شاخه‌های سرسبز و گل‌ها را ببینی.

برداشت: غفلت و ناهشیاری حافظ در این دنیا چیز عجیبی نیست؛ هرکسی به میخانه می‌رود مست می‌شود.