غزل شمارهٔ ۲۲۹

برداشت: بخت و اقبال من، نشانه‌ئی نمی دهد که بتوانم به وصل دهان دوست امیدوار باشم. دولت و طالع من نیز خبری برای من ندارد که رازی نهانی در آن باش

برداشت: حاضرم برای بوسه‌ئی از لبِ او، جانِ خودم را بدهم. اما او این (جان) را از من می‌ستانَد، اما آن (بوسه) را به من نمی‌دهد

برداشت: در این فراق مُردم. اما در آن پرده (خلوتِ یار) راه ندارم. انگاری که راهی در آن پرده برای من نیست. شاید هم راهی هست و پرده‌دار آن را به من نشان نمی‌دهد.

برداشت: بادِ صبا توانست زلفِ یار را بکَشَد! ای لعنت به این چرخِ سِفله! که آنجا و در نزدیکیِ یار و زلفِ یار، حتا اندازه‌یِ بادی که می‌وزد هم به من مجال و فرصت نمی‌دهد.

برداشت: هر چقدر که مانندِ پرگار، بر کنار و محیطِ دایره می‌چرخم، دوران و روزگار، حتا مانندِ نقطه‌ئی که در میانه‌یِ دایره است، راهی نمی‌دهد تا به میان (کمر)ِ معشوق دست بیابم.

برداشت: می‌دانم که سرانجام بر اثرِ صبر، می‌توان به شکَر دست یافت. اما بدعهدیِ زمانه، زمانی به من نمی‌دهد که بخواهم صبر کنم تا سرانجام به شکَر دست یابم

برداشت: با خود گفتم که بخوابم و به خواب بروم، مگر در خواب بتوانم زیباییِ یار را ببینم. اما این حافظ از بس آه و ناله کرد، نگذاشت بخوابم که لااقل در خواب یارم را ببینم