غزل شمارهٔ ۲۲۷

برداشت: هرچند می‌دانم که شنیدنِ این حرف برای واعظ شهر راحت نیست اما می‌گویم: تا زمانی که ریا و سالوس ورزد، مسلمان نخواهد شد.

برداشت: شاید در ادامه صحبتش به واعظ شهر: رندی بیاموز و بخشش و کرَم کن! که این که مانند چارپایان زندگی کنی هنری نیست! باید می بنوشی تا از مرحله‌ی حیوانیت به مرحله انسانیت برسی!

برداشت: لازمه‌ی توانایی و قابلیتِ جوشش و فیض یافتن، این است که گوهرِ پاک داشته باشی. وگرنه هر سنگ و گِلی تبدیل به لولو و مرجان نمی‌شود. در اصل باید این قابلیت را داشت

برداشت: اشاره به داستان دیو و سلیمان. خاتَم و نگینِ انگشتری سلیمان نبی، مدتی به دستِ دیو افتاد و دیو با تلبیس و حیله، لباس سلیمان پوشید و خود را جایِ او جا زد. اما سلیمان با کمک اسم اعظم که دیو از آن بی بهره بود، جایگاه خود را باز یافت. شاعر می گوید که با حیله و تلبیس، دیو نمی‌تواند پیروز شود و اسم اعظم کار خود را خواهد کرد

برداشت: من به عشق ورزیدن مشغولم و ادامه می‌دهم و امیدوارم که این هنر والا، همانند دیگر هنرها، موجب پشیمانی و محرومیت و حسرت نشود.

برداشت: دیشب به من گفت که فردا کام و آرزوی تو را برآورده می‌کنم و تو را در آغوش خواهم کشید. خدایا! کارسازی کن که از انجامِ وعده‌ئی که داده پشیمان نشود.

برداشت: از خدا می‌طلبم که اخلاقِ خوب به تو بدهد و خوی تو خوب شود تا دیگر خاطر من از تو پریشان نشود و از تو نرنجم

برداشت: ذرّه و گرد و غبار هم به بالا می‌روند و می‌کوشند خود را به سمتِ چشمه‌ی خورشید برسانند. این از همّتِ عالیِ این ذره‌های کوچک است. پس تو نیز ای حافظ همّت کن. هرچند کوچکی و هدفت بزرگ است