غزل شمارهٔ ۲۲۶

برداشت: می‌ترسم که اشک‌های من، پرده‌دری کند و رازِ ما را آشکار کند. (مردم اشک‌های من را ببینند و پی به غم و غصه‌ی من ببرند و و این راز پنهان به کل جهان معروف گردد. و مردم برای قصه‌های شب، آن را تعریف کنند.

برداشت: می‌گویند که اگر صبر و استقامت داشته باشی، می‌توان سنگ را به لعل تبدیل کرد، اما این کار فقط با تحمل درد و رنج عمیق امکان‌پذیر است. بله. سنگ لعل می‌شود. اما باید در خونِ جگر بخوابد تا لعل شود. صبر با خونِ جگر همراه است.

برداشت: می‌خواهم گریان و دادخواه به میکده بروم. گریه کنم و طلبِ عدالت و دادرسی کنم.  شاید در آنجا از غم و اندوه من رهایی یابم.

برداشت: من از هر سو دعایم را روانه کرده‌ام. امیدوارم که یکی از آن‌ها کارساز باشد و یکی از تیرهای دعا که فرستاده‌ام، اثر کند

برداشت: ای جان، ماجرای عشق و دلم را برای محبوب بگو، اما طوری نگو که نسیم صبح از آن باخبر شود.

برداشت: عشقِ تو چهره من را زرد کرده‌است. واقعاً با مهربانی‌های شما، حتی خاک هم می‌تواند به طلا تبدیل شود. (انسان و چهره انسان از خاک ساخته شده و طلا نیز رنگ زرد دارد) به کنایه گفته است که من از غم عشق تو زردرو و رنجور شده‌ام. همرنگ طلا!

برداشت: این نخوت و غرور و تکبر مراقب و نگهبانِ تو، من را به حیرت انداخته‌است. ای پروردگارا، نگذار که شخص بی‌ارزشی موقعیت و اعتبار پیدا کند.

برداشت: برای جلب توجه و پسند افراد با سلیقه و فرهیخته، باید نکات زیادی را در نظر داشت و به آن‌ها توجه کرد. تنها زیبایی کافی نیست.

برداشت: این دیوارهای بلند و زهوار و سرکشی روی طاق‌های کاخِ وصل، باعث می‌شود که همهٔ سرها در برابرِ آستانه و ورودیِ این کاخ، به خاک بیفتند و تسلیم شوند.

برداشت: ای حافظ! اگر سَرِ زلفِ خوش عطرِ یار در دستِ تو است، حرفی نزن و سکوت کن و حتی نفَس‌ات را هم بیرون نده. وگرنه باد صبا باخبر خواهد شد.