غزل شمارهٔ ۲۲۵

برداشت: ساقی صحبت از فصل بهار و سایه سرو و لاله و گلهای بستان آمده و زمان آنست که به آیین زردشتیان سه جام شراب برای صفای روح سر بکشیم

برداشت: به من شرابی بده که معشوقه جوانِ باغ به نهایت زیبایی دست یافته و حالا خاطرش از مهارت آراستگی و زیبایی به سمت عشق می‌کشد.

برداشت: همه طوطیان هند به خاطر این کلام شیرین و دل‌نشین که از زبان پارسی به بنگاله می‌رود، شاد و خوشحال می‌شوند.

برداشت: به مکان و زمان دقت کن، زیرا این شعر به تو نشان می‌دهد که چگونه این کودک با استعداد، به سرعت و در مدت کوتاهی، مسیری را طی می‌کند که دیگران در یک سال طی می‌کنند.

برداشت: چشمان فریبندهٔ آن عابد، مانند جادو، کاروانی از سحر و جادو را دنبال می‌کند.

برداشت: از راه وجود خودش به فریب‌های دنیا نرو؛ چون این دنیا مانند زنی پیر و فریبنده است که همیشه در حال فریب دادن دیگران است.

برداشت: نسیم بهاری از گلزار پادشاه می‌گذرد و باران صبحگاهی در لیوان لاله جاری می‌شود.

برداشت: از شوق حضور در محفل سلطان غیاثِ دین غافل نباش، زیرا کار تو با ناله و گریه به نتیجه می‌رسد.