غزل شمارهٔ ۲۲۲

برداشت: هر کس که از گذرگاه تو به دل‌خوری و ناراحتی برود، کارش به سامان نمی‌رسد و در نهایت به شرمندگی و ندامت دچار می‌شود.

برداشت: کاروانی که خداوند از آن حفاظت کند، با آرامش و وقار حرکت خواهد کرد و به عظمت و شکوه خواهد رسید.

برداشت: رهرو با استفاده از نور هدایت، به سوی دوست می‌رود، زیرا اگر در مسیر گمراهی قدم بگذارد، به مقصد نخواهد رسید.

برداشت: در پایان عمر، از شراب و عشق لذت ببر و مواظب باش که زمانت بیهوده تلف نشود.

برداشت: ای دلیل و رهنمای دلِ سرگشته، از خدا کمک می‌خواهم که اگر غریبی نتواند راه را پیدا کند، با هدایت تو به مقصد برسد.

برداشت: سرنوشت انسان‌ها در نهایت به خودشان وابسته است و هیچ‌کس نمی‌داند که در پایان زندگی در چه حالتی خواهند بود.

برداشت: حافظ می‌گوید از چشمهٔ دانایی جامی بگیر تا نقش نادانی که بر دل تو نقش بسته پاک شود.