غزل شمارهٔ ۲۲۱

برداشت: وقتی که دستم را بر روی مویش می‌گذارم، او به آرامش می‌رود؛ و اگر بخواهم با قهر و تندی صحبت کنم، او نیز با همان لحن پاسخ می‌دهد.

برداشت: مانند ماه نو که به آرامی بر دل‌های بیچاره نگاهی می‌اندازد و در زیر پوششی پنهان می‌شود.

برداشت: شبْ شراب باعث مستی و گیجی من می‌شود و اگر در روز از این حالتی که دارم شکایت کنم، خواب به سراغم می‌آید و خواب‌آلود می‌شوم.

برداشت: راه عشق پر از آشفتگی و دردسر است، ای دل! بیفتد بر کسی که با شتاب و عجله در این مسیر گام می‌گذارد.

برداشت: کسی که به درگاه معشوق خود توسل جسته و خود را به مقام سلطنت نمی‌فروشد، آیا از سایه‌ی این در هم به زیر آفتاب نمی‌رود؟

برداشت: اگر نامه‌ای با موهای سیاه نوشته شود و متن آن به پایان برسد، هرگز در آن نقطه‌چینی که به رنگ سفید است، تغییری ایجاد نخواهد شد، حتی اگر انتخاب‌های زیادی هم مطرح شود.

برداشت: وقتی که حباب به خاطر باد مغروری که به آن吹یده می‌شود می‌ترکد، نشان‌دهنده این است که شراب درون کلاه (یا ظرف) به سمت خارج سرازیر می‌شود.

برداشت: ای حافظ، تو خود مانع راهی و باید از میان برداشته شوی. خوشا به حال کسی که بتواند بدون مانع و با آزادی در این مسیر گام بگذارد.