غزل شمارهٔ ۲۲۰

برداشت: از چشمان پر از درد و اندوه مردم، هر چه بر چهره‌ی ما می‌افتد، دیده می‌شود. حالا دربارهٔ چهره‌ام چه بگویم که اندوه و غم چقدر بر آن تأثیر گذاشته است؟

برداشت: ما در اعماق وجودمان آرزوها و احساساتی داریم که اگر این احساسات به آزادی برسند، دل و روح ما نیز با آن‌ها پرواز خواهد کرد.

برداشت: خورشید شرق از حسادت جامه‌اش را می‌دراند که اگر ماهی که محبوب من است، به قبا (لباس ظاهری) برود.

برداشت: ما سر خود را بر زمین راه محبوب گذاشته‌ایم و اگر آشنا از این کار ما ناراحت شود، ایرادی ندارد.

برداشت: اشک‌ها همچون سیلابی هستند و هر کسی که از کنار آن بگذرد، حتی اگر دلش از جنس سنگ باشد، تحت تأثیر قرار می‌گیرد و حرکت می‌کند.

برداشت: ما به خاطر خاطرات تلخ و لحظات سخت هر روز و شب اشک می‌ریزیم، زیرا در این مسیر، کسی را می‌بینیم که به سراغ محبوبش می‌رود.

برداشت: حافظ در اینجا می‌گوید که او با تمام صداقت و خلوص دلش، همانند صوفیان که با صفا و پاکی به عبادت و معنویت می‌پردازند، به میکده می‌رود و در آنجا حضور دارد.