غزل شمارهٔ ۲۱۹

برداشت: اکنون که گل در باغ شکفته است و از هیچ به وجود آمده، بنفشه به احترام او سر به زمین می‌گذارد.

برداشت: جامی از شراب بنوش و با صدای دف و چنگ لذت ببر. ساقی را ببوس و به آهنگ نی و عود گوش کن.

برداشت: به دور گل ننشین که بدون شراب و معشوق و موسیقی است، زیرا مانند روزهای زندگی، فقط یک هفته دوام می‌آورد.

برداشت: با وزش ریاحین، آسمان روشن شد و زمین، به ستاره‌ی خوش یمن و سرنوشت نیک دچار گشت.

برداشت: از دست معشوق نازک‌چهره‌ام شراب بنوش و داستان قوم عاد و ثمود را فراموش کن.

برداشت: جهان مثل بهشتی زیبا و پر از گل و گیاه شده است، اما چه فایده که در این بهشت امکان ماندن و آرامش واقعی وجود ندارد.

برداشت: وقتی که گل مانند سلیمان بر فراز هوا پرواز کند و صبح فرابرسد، پرنده با صدای دلنشین خود به آواز داوود خواهد خواند.

برداشت: به باغ برو و راه و رسم دین زرتشتی را تازه کن، زیرا که لاله‌ها چنان شکوفه زده‌اند که گویی آتش نمرود را مجددا شعله‌ور ساخته‌اند.

برداشت: از یک لیوان شراب صبحگاهی بخواه تا به یاد آصف، وزیر بزرگ ملک سلیمان، که پشتیبان دین و محمود بود، نقش ببندد.

برداشت: مجلس حافظ به لطف تربیت و تعلیمش، هر چیزی که انسان بخواهد و آرزو کند، در دسترس و موجود خواهد بود.