غزل شمارهٔ ۲۱۸

برداشت: در آغاز، هر کسی که به نعمت و برکت خداوندی دست یابد، تا همیشه آرزویش در کنار جانش خواهد بود.

برداشت: من در همان لحظه‌ای که از شراب خواستم، تصمیم گرفتم که توبه کنم. اگر این شاخ، بار یا میوه‌ای به من بدهد، احساس پشیمانی خواهم داشت.

برداشت: خودم را مانند گلی زیبا در سجاده‌ای قرار دادم؛ به‌گونه‌ای که رنگ می‌خوردن در خرقه‌ام، نشانه‌ای از مسلمانی من است.

برداشت: بدون نور و روشنایی جام در تنهایی نمی‌نشینم، زیرا که گوشه و مکانی که اهل دل گرد هم می‌آیند، باید روشن و نورانی باشد.

برداشت: اگر خواهان دستیابی به چیزهای ارزشمند و باارزش هستی، به دنبال شلختگی و بی‌خیالی نباش. زیرا برای کسی که با دید والایی به زندگی نگاه می‌کند، لذت‌های ساده و معمولی مانند شراب، خیلی کم‌ارزش می‌شوند.

برداشت: اگرچه کارهای ما ممکن است بی‌نظم و آشفته به نظر برسد، اما نباید این را آسان بگیری. زیرا در این دیار، وضعیت کسانی که به دنبال چیزهای کوچک و ناچیز هستند، حسرت برانگیز و قابل توجه است.

برداشت: اگر می‌خواهی انسان نیک ‌نامی باشی، با افراد بد صحبت نکن. خودپسندی و تکبر نشانه‌های نادانی و ناتوانی هستند.

برداشت: در جمع دوستان و در فضایی دل‌چسب که بهار و شعر در آن صحبت می‌شود، نوشیدن جام می از معشوق بسیار ارزشمند و دلپذیر است.

برداشت: دیگری به حافظ می‌گوید: «ای عزیز من! او در خفا شراب می‌نوشد. مگر عیب آن این نیست که پنهانی باشد؟»