غزل شمارهٔ ۲۱۷

برداشت: ای مسلمانان، من زمانی دلی (یاری) داشتم، اگر مشکلی داشتم با‌ او میگفتم

برداشت: در زمانی که در مشکلات و ناراحتی‌ها غرق می‌شدم، امیدم به پیدا کردن راهی برای نجات و رسیدن به ساحل آرامش بود.

برداشت: دل کسی را پیدا کن که همدرد و یار باشد و در عین حال مصلحت‌ها را هم بسنجد، چرا که این ویژگی از ضروریات هر کسی است که دلش به درد دیگران می‌سوزد.

برداشت: به خاطر عشق و محبت‌ام در کوی معشوق، از دست رفته‌ام. چه حسرت‌انگیز است که آنجا جا و مکانی داشتم.

برداشت: هنر نقص ندارد و کسی نیست که مانند من از آن بی‌بهره باشد.

برداشت: بر این روح ناآرام، رحمت نازل کنید، زیرا زمانی که عقل و تدبیر به کمال رسیده بود، چنین حالتی داشت.

برداشت: عشق به من آموخت چگونه سخن بگویم و من در هر جمع و محفلی به عنوان یک نکتهٔ مهم و قابل توجه مطرح بودم.

برداشت: نگو که حافظ شخص بافرهنگ و آگاهی است، چون ما شاهد بودیم که او از جهالت هم دور نبوده است.