غزل شمارهٔ ۲۱۵

برداشت: در محلی که میخانه است، ای خدا، چه کار و مشغله‌ای وجود دارد؟ که در آنجا فقط حال و هوای عشق، شراب، باده‌فروشی و نور شمع‌ها به پا است.

برداشت: داستان عشق نیازی به کلمات و صداها ندارد، بلکه با ناله و صدای دف و نی به خوبی بیان می‌شود و درونش شور و ولوله‌ای عمیق نهفته است.

برداشت: در آن جلسه که به جنون می‌کشید، صحبت‌هایی مطرح می‌شد که فراتر از مباحث علمی و جدل‌های معمول بود.

برداشت: دل به لطف و محبت ساقی خوش بود، اما به خاطر بدشانسی کمی ناراحت بود.

برداشت: چشمان جذاب و فریبنده‌اش را با هزار جادوگر مقایسه کردم، که مانند سامری در میان گله‌ای از جادوها قرار داشت.

برداشت: به او گفتم که یک بوسه به من بده، اما او با خنده جواب داد: از کی این معامله بین ما بوده است؟

برداشت: درخشش ستاره‌ای خوش‌یمن بر سر راه من وجود دارد، زیرا دیشب میان چهره‌ی زیبا و ماه درخشان، دیداری اتفاق افتاد.

برداشت: دهان معشوق که می‌توانست به دردهای حافظ پاسخ دهد، آه و افسوس که زمان کوتاهی برای لطف و مهربانی وجود داشت.