غزل شمارهٔ ۲۱۳

برداشت: گوهر نهفته در رازها همان چیزی است که در ظرف عشق و محبت با نشانه و علامت خاصی وجود دارد.

برداشت: عاشقان افرادی هستند که به عهد و امانت وفادارند و بنابراین، چشم‌های پر از محبت و شفاف آن‌ها باید همان باشد که هست.

برداشت: از نسیم صبح بخواه که به من بگوید، در تمام شب تا سپیده دم، رایحه موهای تو تنها همدم جانم بوده است که همیشه کنارم بوده.

برداشت: در جستجوی جواهرات و سنگ‌های قیمتی نیستم، زیرا خورشید هنوز هم همانند گذشته به کار در معدن و استخراج معادن ادامه می‌دهد.

برداشت: کسی که بر اثر زیبایی معشوقه‌اش به شدت دچار درد و رنج شده است، حالا به دیدن او بیاید. زیرا این دل نگران و پریشان، همان دل‌مشغولی است که همیشه بوده است.

برداشت: رنگ غم و اندوه ما را که پنهان می‌کنی، اما در لب‌های سرخ تو به وضوح دیده می‌شود که این احساس وجود دارد.

برداشت: زلف‌های زیبای تو را گفتم که دیگر نمی‌توانم به آن فکر کنم. سال‌ها گذشته و آن‌چه در تو بود همچنان باقی مانده است.

برداشت: ای حافظ، دوباره بگو داستان اشک‌هایی را که از چشمانم می‌ریزد، چرا که این چشمه همان آبی است که همیشه جاری بوده است.