غزل شمارهٔ ۲۱۲

برداشت: در یکی از صبح‌های زود، دو جام نوشیدنی در هنگام صبحانه فراهم شده بود و طعم شراب آن با لب‌های ساقی روی زبانم حس شده بود.

برداشت: در حالتی از شادی و شادابی، آرزو داشتم دوباره به جوانی و عشق گذشته‌ام برگردم، اما متوجه شدم که این امکان دیگر وجود ندارد.

برداشت: در مراحل سیر و سلوک، هر جا که راه عافیت را پیمودیم، جدایی و دوری او به چشم می‌خورد.

برداشت: ای ساقی، هر لحظه برایم جامی بیاور که در مسیر عشق، هر کسی که به عشق واقعی نرسیده باشد، در آزمون و دوگانگی قرار گرفته است.

برداشت: ای تعبیرگر، خبر خوشی بده که دیشب در خواب شیرین صبحگاهی، آفتاب نیز به هم آمیزش و همراهی آمده بود.

برداشت: من نقشی از عشق و شوق می‌کشیدم تا شاید گوشه‌ای از آن چشم مست را ببینم، اما طاقت و صبرم از کمان ابرویش به تنگی افتاد و شکست.

برداشت: اگر به یاری دین نپرداختی، شاه یحیی، به خاطر لطف تو کار پادشاهی و دین از نظم و هماهنگی خارج شده بود.

برداشت: حافظ در زمانی که این اشعار آشفته را می‌نوشت، پرنده‌ی اندیشه‌اش در تله‌ی عشق گرفتار شده بود.