غزل شمارهٔ ۲۱۱

برداشت: شب گذشته، کسی به سوی من آمد که چهره‌اش روشن و پربازتاب بود، و دل غمگین من به خاطر او گویی داغ دیگری را تجربه کرده بود.

برداشت: عشق کشی و ایجاد آشوب در شهر، رفتارهایی بودند که به راحتی به او سنجاق شده بود.

برداشت: عاشقان، زندگی و روح خود را در زیبایی و جذابیت چهره محبوب می‌بینند و چهرهٔ زیبای او به شوق و هیجان آنها دامن می‌زند.

برداشت: اگرچه او می‌گفت که من را به دردسر می‌اندازد، اما می‌دیدم که در دلش نگاهی به منِ دلسوخته داشت.

برداشت: زلف‌های او باعث گمراهی و انحراف از راه حقیقت می‌شد و آن دل سنگین، در جستجوی او شعله‌ای از چهره‌ی درخشانش بر افروخته بود.

برداشت: دل بارها به خاطر غم و اندوه دچار درد و رنج شد، اما در عوض چشم‌ها به خاطر این همه ناراحتی اشک ریختند. چه کسی این همه غم را به هدر داد و باخت و چه کسی در این میان چیزی به دست آورد؟

برداشت: دوست خود را به دنیا نفروش، چرا که کسی که یوسف را به قیمت ناچیزی فروخت، به سودی نرسید.

برداشت: او گفت و خوش گفت، برو و رخت خود را بسوزان. حافظ، این شناخت قلبی را از چه کسی آموخته بود؟