غزل شمارهٔ ۲۱۰

برداشت: شب گذشته در جمع دوستان، دربارهٔ زیبایی موهای تو صحبت می‌کردیم و تا دیروقت در مورد جذابیت و ریزه‌کاری‌های آن گفتمان داشتیم.

برداشت: دل که از زیبایی و رفتار تو غمگین و دلتنگ بود، دوباره عاشق و مشتاقِ زیبایی و جاذبهٔ ابروی تو شد.

برداشت: باد صبا از طرف تو پیامی آورد، اما اگر او نبود، هیچ‌کس نبود که از خیابان تو خبری به ما بدهد.

برداشت: جهان هیچ اطلاعی از هیجان و آشفتگی عشق نداشت، و این تحریک‌کننده و دلسوزی تو بود که با نگاهی افسونگر، همه چیز را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: من که در گرداب گم‌شدگی به سر می‌برم، از جنس افرادی بودم که در مسیر زندگی سالم و درست حرکت می‌کردند. اما اکنون، گرفتار دام زیبایی‌های تو شدم که مرا به انحراف کشانده است.

برداشت: لباس خود را کمی باز کن تا دل من نیز باز شود، زیرا که دل من به خاطر تو و در کنار تو به آغوش آمده است.

برداشت: به خاطر وفاداری تو که بر مزار حافظ می‌گذری، او از دنیای فانی می‌گذشت و تنها آرزو و آرزویش تو بودی.