غزل شمارهٔ ۲۰۹

برداشت: کشتن این فرد خسته به خاطر تو سرنوشت نبوده است، وگرنه از دل بی‌رحم تو کمترین قصوری وجود نداشته است.

برداشت: من دیوانه، وقتی زلف تو را رها می‌کردم، هیچ چیزی لایق‌تر از زنجیر برای من نبود.

برداشت: ای خدای من، این آئینه‌ی زیبایی چه گوهری در خود دارد که حتی آه من در آن تأثیری ندارد؟

برداشت: از روی حسرت به درِ میکده‌ها نگاه کردم، زیرا در آنجا کسی نبود که تو را بشناسد و در صومعه هم از نظر من یک پیرسالار وجود نداشت.

برداشت: هیچ موجودی در چمنزار به زیبایی قامت تو وجود ندارد و هیچ تصویری در عالم به زیبایی نقش تو نیست.

برداشت: من همچنان در تلاش هستم تا به کوی تو برسم، اما شب گذشته تنها چیزی که نصیبم شد ناله‌ای در دل شب بود.

برداشت: من از دوری تو آنقدر رنج کشیدم که مانند شمع، تنها توانایی من برای درخشش، از بین رفتن خودم است و نمی‌توانم از تو هیچ راه حلی جستجو کنم.

برداشت: معنی بیت بر اساس نسخی که این گونه ضبط کرده اند آیتی بُد ز عذاب اندوه حافظ ... چنین می شود: اندوه حافظ در دوری تو چنان شدید بود که نشانه ای از عذاب الهی است و چنان آشکار که نزد هیچکس نیاز به شرح و تفسیر ندارد