غزل شمارهٔ ۲۰۸

برداشت: اگر افرادی خسته و درمانده، خواسته‌ای داشته باشند اما قدرت انجام آن را نداشته باشند، تو اگر ظلم و ستم کنی، دیگر نشانه‌ای از جوانمردی در تو نخواهد بود.

برداشت: ما از تو هیچ بدی ندیدیم، و تو خود آنچه که در مسیر پیشوایان طریقت پسندیده نیست را نمی‌پسندی.

برداشت: چشمی که نتواند برای عشق بگرید، نابینا و بی‌فایده است و دلی که در آن محبت وجود ندارد، به تاریکی مبتلاست.

برداشت: از خوشبختی و سعادت بپرس و به این واقعیت توجه کن که سایهٔ آن خوشبختی، بر اساس ارتباط و نزدیکی به موجودات کوچک و بی‌ارزش مثل زاغ و زغن (پرندگان معمولی و کم‌ارزش) نمی‌تواند پابرجا بماند. در حقیقت، برای دست‌یابی به سعادت واقعی، باید به چیزهای ارزشمند و بزرگتر توجه کرد.

برداشت: اگر از حکیمان و بزرگ‌ترها یاری خواستم، ایرادی نگیر؛ زیرا شیخ ما گفته که در زهد و عبادت، اراده و تلاش کافی نیست.

برداشت: اگر پاکی و پاکیزگی نباشد، خانه‌ی کعبه و خانه‌ی بت‌ها هیچ فرقی ندارند. اگر در آن خانه، معصومیت و پاکی وجود نداشته باشد، هیچ خیر و نیکویی هم در آن نیست.

برداشت: ای حافظ، علم و ادب را فراگیر، زیرا در محفل شاه، کسی که شایستگی گفت و گو را ندارد، مورد توجه قرار نمی‌گیرد.