غزل شمارهٔ ۲۰۷

برداشت: یاد آن روزها به خیر که در کوی تو زندگی می‌کردم و چشمم روشنی‌اش را از خاک درگاه تو می‌گرفت.

برداشت: گفتار من مثل سوسن و گل زیباست، زیرا که صحبت پاکی داشتم. آن‌چه در دل توست، در کلام من نمایان شده است.

برداشت: وقتی دل از تجربه‌های حکیمانه صحبت می‌کرد، عشق هم به بیان احساسی می‌پرداخت که برای او دشوار بود.

برداشت: آه، از آن ظلم و بی‌رحمی که در این مکان وجود دارد. آه، از آن درد و نیازی که در آن محفل به چشم می‌خورد.

برداشت: در دل داشتم که هرگز بدون دوست نباشم، اما چه کار می‌توانم بکنم؟ که تلاش و آرزوی من بی‌ثمر بود.

برداشت: شب گذشته به یاد دوستانم به میخانه رفتم. در آنجا ظرف شراب را دیدم که دل پر خون داشت (کنایه از این است که خمره پر از شراب بود) و پایش در گل فرو رفته بود

برداشت: من به دنبال پاسخ برای دلیل درد جدایی گشتم، اما عقل در این موضوع نتوانست چیزی بگوید.

برداشت: واقعاً انگشتر فیروزه‌ای بواسحاقی زیبا و درخشان بود، اما بخت و اقبال، زودگذری داشت.

برداشت: دیدی آن صدای شاد و خوش کبک‌های زیبا را که از سرنوشت و خطرات ناآگاه بودند؟