غزل شمارهٔ ۲۰۶

برداشت: پیش از این، بیشتر به فکر عاشقانت بودی _ مهرورزی تو با ما در همه جا مشهور بود

برداشت: به یاد می‌آورم گفتگوهای شبانه‌ای که با لب‌های شیرین، درباره‌ی رازهای عشق و ذکر حلقه‌ی عاشقان داشتیم.

برداشت: پیش از این که سقف سبز و مینائی (آبی) آسمان را برافرازند (پیش از خلقت زمین و آسمان) - طاق ایوان من ابروی جانان (معشوق) بود

برداشت: از شروع خلقت تا پایان زمان، دوستی و محبت همیشه پایدار و بر اساس یک پیمان بوده است.

برداشت: اگر سایهٔ محبوب بر عاشق بیافتد، چه اتفاقی می‌افتد؟ ما به او نیاز داشتیم و او به ما علاقه‌مند بود.

برداشت: زیبایی چهره‌های دل‌فریب مجلس هرچند دل را می‌رباید، اما بحث ما درباره‌ی نیک‌سیرتی و خوبی‌رفتار است.

برداشت: در درگاه شاه، گدایی نکته‌ای جالب گفت: وقتی بر هر سفره نشستم، خداوند روزی‌دهنده است.

برداشت: اگر رشتهٔ تسبیح من پاره شد، مرا ببخش که دستم به دامن ساقی با ساق‌های نقره‌ای افتاده است.

برداشت: اگر در شب قدر شراب صبوحی خورده ام، بر من خرده مگیر _ یار شادمان آمد و جام می هم بر طاقچه بود

برداشت: شعر حافظ در زمان آدم در باغ بهشت، زینت بخش برگ های نسرین و گل سرخ بود