غزل شمارهٔ ۲۰۴

برداشت: به یاد دارم که زمانی نگاه پنهانی تو به ما بود و محبت تو بر چهره‌ ما نمایان بود.

برداشت: به یاد بیاور آن زمانی که نگاه پرعاطفه‌ات با خشم و غضب جانم را به لب مرگ می‌رساند، همان‌طور که معجزه عیسی مسیح در لب شکری و زیبایی حضور داشت.

برداشت: به یاد می‌آورم آن لحظه‌ای را که صبحی در محفل دوستان گذراندم و تنها من و معشوق بودیم و خدا نیز در کنارمان حضور داشت.

برداشت: یاد آن روزها بخیر که روی تو مانند شمعی نور می‌افشاند و این دل سوخته هم مانند پروانه‌ای بی‌پروا به دور آن می‌چرخید.

برداشت: به یاد آید آن زمان که در مهمانی آراستگی و اخلاق، تو با لبخند شاداب و مستانه‌ات، همچون کسی که مست از شراب است، حضورت را به یاد می‌آورم.

برداشت: به خاطر می‌آورم وقتی که تو همچون یاقوتی در میان من و لب‌های زیبات حکایت‌هایی را با خنده گفتی.

برداشت: به یاد می‌آورم زمانی را که معشوقم همچون کمر بسته‌ای، در کنار خود ستاره‌ای درخشان و نو را داشتم که همچون راهنمایی در جهان حرکت می‌کرد.

برداشت: به یاد می‌آورم روزهایی را که در میخانه نشسته و سرمست بودم و همه چیزهایی که اکنون در مسجد من کم است، در آنجا وجود داشت.

برداشت: به یاد بیاورید که در زمانی، کسی بود که به کمک شما، نظم و ترتیب می‌بخشید به هر گوهری که هنوز کشف نشده بود و حافظ به او تعلق داشت.