غزل شمارهٔ ۲۰۳

برداشت: سال‌ها دفتر زندگی ما به شراب وابسته بود و رونق میکده به سبب نیایش ها  و دعاهای ما شکل می‌گرفت.

برداشت: نیکی مرد دانا را ببین، که او همواره ما را به چشم مهربانی می‌نگرد و همه کارهایی که انجام داده‌ایم، در نظر او زیبا و پسندیده است.

برداشت: همه‌ی مطالب علمی و دانش‌های خود را با شادی و شادی بخشیدن به‌صورت نوشیدنی و لذت بخش پاک کنید، زیرا من آسمان را دیدم و می‌خواستم به دل حکیمی نزدیک شوم.

برداشت: اگر می‌خواهی زیبایی را بشناسی و درک کنی، باید از بت‌ها (عشق‌ها و معشوق‌ها) طلب کنی؛ زیرا کسی گفت که در دانش و بینش، بینا و آگاه است.

برداشت: دل مانند پرگاری بود که به هر سمت در حرکت بود و در درون دایره‌ای ثابت، سرگردان و بی‌قرار به نظر می‌رسید.

برداشت: مُطرب از احساسات عاطفی و عشق، کاری انجام می‌داد که حتی دانشمندان و حکما را تحت تأثیر قرار می‌داد و به حالت حیرت و شگفتی می‌انداخت.

برداشت: من از شادی و خوشی می‌بالیدم، زیرا مثل گلی که بر لبه‌ی جوی آب رشد می‌کند، سایه‌ی آن سرو بلند بالای زیبا بر سرم بود.

برداشت: دلاور و با تجربه‌ی من اجازه نداد تا به کسانی که لباس‌های آبی می‌پوشند، بدی را روا بدارم، هرچند که داستان‌هایی در این‌باره وجود دارد.

برداشت: قلب حافظ که پر از احساس و عشق بود، بی‌فایده خرج نشد، چون این معامله‌گر همه‌ی نواقص را می‌دید و به خوبی آگاه بود.