غزل شمارهٔ ۲۰۲

برداشت: آیا ممکن است درهای میکده‌ها را برای ما باز کنند و مشکلات و سختی‌های ما را حل کنند؟

برداشت: اگر به خاطر خودخواهی زاهد در میخانه را بستند، خیالت راحت باشد زیرا  به خاطر خدا آن را باز خواهند کرد.

برداشت: رندان سالخورده و خوش‌ذوق با پاکی دل خود، درهای بسته را با دعا و نیایش به روی خود باز می‌کنند.

برداشت: مرگِ دخترِ رَز(شراب) کنایه از بسته شدن میخانه و محروم شدن از شراب است؛ شاعر با اغراق می‌گوید این فقدان چنان سنگین است که مغبچگان نیز به رسم سوگواری زلف‌های خود را می‌گشایند.».

برداشت: به مناسبتِ مرگِ شرابِ ناب، سازِ چنگ را به نوای عزا درآورید،تا یاران از شدت اندوه، چون عزاداران، اشکِ خون‌گون بریزند.

برداشت: خدایا، روا مدار که درِ میخانه را ببندندو در عوض، درِ خانه‌های ریا و دورویی را باز بگذارند.

برداشت: ای حافظ، این خرقه‌ی زهدی که بر تن داری، فردا خواهی دید که زیر آن چه زنّارِ (کمربند غیر مسلمانان، بخصوص زرتشتیان و مسیحیان) کفرآمیزی را با فریب و نیرنگ پنهان کرده‌اند.