غزل شمارهٔ ۲۰۱

برداشت: شراب خالص و ساقی دل‌نشین دو فریبنده هستند که افراد زیرک و هوشمند جهان نمی‌توانند از چنگال آن‌ها فرار کنند.

برداشت: با وجود اینکه من عاشق، بازیگوش و شیدا هستم و در دل زخم‌هایی دارم، اما هزاران بار شکرگزارم که دوستان این شهر بی‌گناه و پاک‌اند.

برداشت: آسیب و درد به سبک زندگی درویشی مناسب نیست و مدعیان سیر و سلوک نیاز به شراب حقیقت دارند، زیرا این عابدان واقعی در مسیر خود قرار ندارند.

برداشت: نشان نده که من انسان کوچکی هستم، چرا که عاشقان، کم‌عرض و بی‌قدرت هستند و این افراد کسانی هستند که بدون اقتدار و اصل و نسب، خود را به شاهان نزدیک می‌دانند.

برداشت: مواظب باش که در زمان بی‌نیازی و خودکفایی، ممکن است همه زحمت‌ها و عبادت‌هایت بی‌ارزش شود و به قیمتی بسیار ناچیز تبدیل گردد.

برداشت: نگران نباش که محبوبی که دل‌ها را می‌رباید از بین برود، چون وقتی که مردم از او دور شوند و خدمتکارانش فرار کنند، دیگر هیچ چیزی از زیبایی و جذابیت او باقی نخواهد ماند.

برداشت: من به خدمت‌گزاران اهل همت و تلاش علاقه‌مندم، نه به آن دسته از افرادی که ظاهرشان زیباست اما درونشان تاریک و بدخواه است.

برداشت: به این مکان خراب و بی‌نظم نرو مگر اینکه آداب و رسوم را رعایت کنی، زیرا کسانی که در اینجا حضور دارند، افرادی نزدیک به پادشاهی هستند و باید با احترام و ادب برخورد شود.

برداشت: عشق مقام و ارادت بلندی دارد و حافظ می‌گوید که عاشقان واقعی نباید به مسیری بروند که دیگران در آن نیستند و از همت خود دست برندارند.