غزل شمارهٔ ۲۰۰

برداشت: می دانی که چنگ و عود(بربط و در کل منظور موسیقی )چی میگن.مشروب را در خفا و خلوت بخورید که اگر شما را با مشروب بگیرند شلاقت میزنند.

برداشت: با عشق و عشق بازی مخالفند و اون را گناه میدونند و جوانی که عاشق بشود را عیب دار میکنند و پیر ها را هم سرزنش میکنند

برداشت: (برخی از کسانی که به دنبال کیمیاگری بودند متوسل به سحر و جادو میشدند و این امر قلبشان را سیاه میکرد.) مانند برخی از کیمیاگران که فکر میکنند دارند مس رو طلا میکنند رفتار ظاهربینان صرفاً قلبشان را تیره و سیاه کرده است. (کنایه به اینکه با برخورد سطحی خودشان را از فهم عرفان محروم کرده اند.)

برداشت: می‌گویند درباره عشق صحبت نکنید و نشنوید، زیرا این داستانی است پیچیده که به سختی قابل بیان است.

برداشت: ما از دنیای بیرون و ظواهر فریبنده مغرور شده‌ایم، اما در باطن و در عمق وجود چه کارهایی در حال انجام است و چه تدبیری در حال چیده شدن است.

برداشت: نگرانی‌های پیران مغان در این زمان را در نظر بگیرید، چون امسال، سالکان با پیران چه رفتاری دارند.

برداشت: با یک نگاه کوتاه می‌توانیم قلب‌ها را به دست آوریم. در این معامله، زیبایی‌ها به نحوی کوتاهی می‌کنند.

برداشت: گروهی با تلاش و کوشش به دنبال رسیدن به دوستی و ارتباط نزدیک هستند، در حالی که گروه دیگری به سرنوشت و تقدیر خود بسنده کرده و اوضاع را به حال خود رها کرده‌اند.

برداشت: به طور کلی به ثبات و پایداری روزگار اتکا نکن، زیرا این دنیا مانند کارگاهی است که دائماً دستخوش تغییرات می‌شود.

برداشت: نوشیدن شراب را تجربه کن، زیرا اگر به دقت نگاه کنی، می‌بینی که روحانیان، حافظان قرآن و مسئولان دینی همگی در رفتارهای خود فریبکاری و دوگانگی دارند.