غزل شمارهٔ ۱۹۸

برداشت: به او گفتم که کی زبان و لب من را راضی می‌کند؟ او پاسخ داد که هرچه تو بخواهی، با چشم‌هایت انجام می‌دهند.

برداشت: گفتم لبانت مثل خراج مصر ارزش دارد، او جواب داد که در این معامله، کمتر از ضرر می‌کنیم.

برداشت: گفتم به دهن تو که راهت کجاست؟ پاسخ داد که این داستانی است که اهل علم و حکمت آن را می‌دانند و باید توضیح بیشتری برایش داد.

برداشت: گفتم ای محبوب من، به پرستش چیزهای بی‌تفاوت مشغول نشو و تنها به دنبال خداوند باش. ولی او گفت در کوی عشق، همه چیز مجاز است و هم به این و هم به آن می‌پردازند.

برداشت: گفتم که محیطِ میکده، غم را از دل می‌زداید. او پاسخ داد که خوشا به حال کسانی که دل را شاد می‌کنند.

برداشت: گفتم نوشیدن شراب و پوشیدن لباس عابدان، خود نشانه‌ای از دین و آیین نیست. او پاسخ داد که این کارها به طریقه و سنت پیشوایان مغان انجام می‌شود.

برداشت: از پیر جوانی پرسیدم که محاسن او مانند لعل سرخ و لبانش شیرین است، چه فایده‌ای دارد؟ او در پاسخ گفت که بوسه‌های شیرینش می‌تواند جوانان را دوباره به جوانی برساند.

برداشت: پرسیدم که آقا کی به خانه عروسی می‌رود؟ پاسخ داد وقتی که مشتری و ماه در کنار هم بیایند.

برداشت: گفتم دعای ثروت و موفقیت او، همیشه ذکر و یاد حافظ است. او پاسخ داد که این دعا را فرشتگان آسمان‌های هفتگانه بر زبان می‌آورند.