غزل شمارهٔ ۱۹۷

برداشت: اگر کسانی با دلربایی و زیبایی خود این‌گونه رفتار کنند، ایمان زاهدان و پارسایان دچار تزلزل می‌شود.

برداشت: هر جا که آن گل نرگس شکفته شود، زیبایی‌اش را به چشمان دیگران نشان می‌دهد و آنها نیز آن را درک می‌کنند.

برداشت: ای جوان بلند قامت، گویی (منظور گوی چوگان )ببر و تلاش کن تا برنده باشی قبل از اینکه پیر شوی و قامتت مانند چوگان خمیده شود

برداشت: عاشقان هیچ قانونی بر سر خود ندارند و هر چه تو دستور بدهی، همان را انجام می‌دهند.

برداشت: این داستان‌ها که از طوفان‌ها و مشکلات می‌گویند، در مقایسه با آنچه که در چشم من می‌بینم، بسیار ناچیز و کم‌اهمیت است.

برداشت: دوست ما وقتی که شروع به جشن و سرور می‌کند، فرشتگان در بلندای آسمان به شادی دست‌ها را به نشانهٔ خوشحالی می‌افشانند.

برداشت: مردم چشمم در خون غوطه‌ور شده‌اند. کاش کسی بگوید در کجا این ظلم‌ها بر انسان‌ها روا می‌دارند؟

برداشت: عشق و شادی را با غم و اندوه همراه کن، زیرا انسان‌های بی‌خیال از خوشی‌ها در درد جدایی به سر می‌برند.

برداشت: سر خود را از غم شبانه بردار، زیرا در سپیده‌دم، چهره‌ای درخشان ترسیم خواهد شد.