غزل شمارهٔ ۱۹۶

برداشت: آنان که خاک را با نگاهی به طلا تبدیل می‌کنند، آیا ممکن است نگاهی هم به ما بیندازند؟

برداشت: درد من پنهان بماند بهتر از این است که به پزشک‌هایی رجوع کنم که فقط ادعا دارند؛ امید است که مرا از عالم غیب درمان کنند.

برداشت: وقتی معشوق چهره‌اش را نمایان نمی‌کند، چرا هر کسی داستانی برای خود تصور کند؟

برداشت: زیبایی پایانی کار نه به تلاش‌های رندانه یا زاهدانه بستگی دارد؛ بلکه بهتر است که انسان کارهای خود را به دست لطف و رحمت الهی بسپارد و از آن آزاد بگذارد.

برداشت: بی معرفت نباش چون در مزایده عشق، اهل نظر فقط با آشنایان معامله می کنند

برداشت: وضعیت درونی پر از آشوب و ناآرامی است و تا زمانی که پرده افکنده نشده، نمی‌توان فهمید که چه مسائل و حوادثی پیش خواهد آمد.

برداشت: اگر سنگ هم از این داستان ناراحت شود، شگفت‌زده نشو، زیرا صاحبدلان داستان دل را به زیبایی بیان می‌کنند.

برداشت: از شراب بنوش که اشتباهات و گناهان دیگران در پس پرده بهتر است از عبادتی که به خاطر نمایش و ریا انجام شود.

برداشت: پیراهنی که از آن بوی یوسف می‌آید، نگرانم که برادران حسودش آن [پیراهن] را پاره کنند.

برداشت: به محلهٔ میکده برو تا گروهی از مردم به خاطر تو دعا و آرزو کنند.

برداشت: پنهانی و دور از چشم حسودان مرا نزد خود بخوان، زیرا افراد نیکوکار برای رضای خدا کارهای خیر را پنهانی انجام می‌دهند.

برداشت: دائم بودن ارتباط و وصال آسان نیست، چراکه پادشاهان کمتر به حال فقیر و کسانی که در نیاز هستند توجه دارند.