غزل شمارهٔ ۱۹۵

برداشت: شاهانِ تاجدار با همه بزرگی به غلامیِ چشم مست و زیبای تو مشغول اند و آنان که که از باده وجود تو نوشیده اند از مستی هوشیاری یافته اند

برداشت: تو نسیم وصالی و من هم در حال گریه و اندوه، تو به من اشاره می‌کنی و اگر نه، عاشق و معشوق هر دو رازدار هستند.

برداشت: هرگاه از زیر دو زلف بگذری، نگاه کن که از سمت راست و چپ تو چه افرادی با دل‌سوزی و غم به تو چشم دوخته‌اند.

برداشت: با نرمی و لطافت مانند نسیم از کنار گل بنفشه عبور کن و تماشا کن که چقدر بی‌تابی و اضطراب به خاطر زیبایی و گیسوانت در دل‌ها ایجاد شده است.

برداشت: ای خداشناس، بهشت نصیب ماست، زیرا ما هم گناهکارانی هستیم که سزاوار بخشش و کرامت تو هستیم.

برداشت: من فقط برای زیبایی چهره‌ات شعر می‌گویم، چرا که پرندگان عاشق تو از هر سو بسیارند.

برداشت: ای خضرِ خوش‌قدم، تو به من کمک کن، چرا که من پیاده می‌روم و همراهانم سوار بر اسب‌ها هستند.

برداشت: بیایید به میکده برویم و از زیبایی لذت ببریم، زیرا در صومعه تنها افرادی هستند که پیوندی با سیاهی و بدی دارند.

برداشت: حافظ از دست زلف‌های پیچیده و جذاب تو رهایی نمی‌خواهد، زیرا آن افرادی که در دام تو افتاده‌اند، افراد نیکوکار و رستگار هستند.