غزل شمارهٔ ۱۹۴

برداشت: زمانی که زیبارویانِ خوشبو در مجلسی می­‌نشینند، غبار غم و اندوه نیز در مجلس فرو می­‌نشیند، و زمانی که زیبارویان ناسازگاری می­‌کنند، آرام و قرار را از دل می­‌برند

برداشت: وقتی زیبارویان دل­‌ها را اسیر خود می­کنند و به دام می‌­اندازند، آنها را تا همیشه گرفتار خود می­‌سازند، و هنگامی که گره زلف عطرآگین خود را باز می‌­کنند، جان­های بسیاری را که در پیچ و تاب زلف ایشان اسیر هستند، فرو می‌­ریزد

برداشت: وقتی پس از روزگاری طولانی و چشم انتظاری، لحظه­‌ای در کنار ما می­‌نشینند، سریع برمی­‌خیزند و می­‌روند، هنگام برخاستن و بلند شدن نیز، شور و شوق را همچون نهالی در دل ما قرار می‌­دهند.(دل ما را پر از آرزوی خواستن می­‌کند)

برداشت: اگر به قطرات اشک گوشه گیران و عزلت نشینان توجه کنند، خواهند دانست که آن اشک‌­ها همچون دُر و گوهر با ارزش هستند، همچنین اگر اهل معرفت باشند و بدانند، هرگز با بی‌­مهری از سحرخیزان و شب زنده داران روی خود را بر نمی­‌گردانند

برداشت: زمانی که زیبارویان می­‌خندند، چشمان مرا وادار می­‌کنند تا اشکی سرخگون از آن جاری شود، و هنگامی که به چهره­‌ی من نگاه می­‌کنند تمام رازهای پنهانی (عشق) مرا، متوجه می­‌شوند

برداشت: هر کس درمان درد عشق را آسان تصور کند، سخت در اشتباه است، و آن کسانی هم که می­‌خواهند با عقل و تدبیر مشکل عشق را درمان کنند، در این کار عاجز و ناتوان باقی خواهند ماند

برداشت: کسانی که همانند منصور حلاج در راه عشق به دار آویخته می­‌شوند، تنها می­‌توانند به آرزو و مراد خود برسند؛ اما در این درگاه زمانی که حافظ را فرا می­‌خوانند، بلافاصله او را از آنجا می‌­رانند و طرد می‌­کنند( منصور: منصور حلاج؛ از عارفان مشهور ایران که به جرم اناالحق گفتن در سال ۳۰۹ ه.ق. در زمان عباسیان به دار آویخته شد)

برداشت: زمانی که عاشقان و مشتاقان با نیاز به این درگاه روی می­‌آورند، با ناز و بی­مهری معشوق رو به رو می­‌شوند، کسانی که به دنبال درمان درد عشق می­‌گردند نیز ، مطمئنا درمانده و ناتوان خواهند شد