غزل شمارهٔ ۱۹۳

برداشت: آدم‌های نادان معنی نظربازی ما را نمی‌دانند؛ من همان هستم که به‌آنها نمودم‌، حالا خود می‌دانند که چه برداشت کنند.

برداشت: عاقلان و آنها که از عشق بی‌خبر هستند گرامی و گرانقدر هستند اما عشق‌، بها و ارزشی برای آنها قائل نیست.

برداشت: فقط من نیستم که پیوسته به‌او می‌نگرم و عاشق او هستم، بلکه ماه و خورشید نیز همین‌کار را می‌کنند.

برداشت: ما از ازل پیمان عشق خود را با شیرین‌دهنان بسته‌ایم؛ ما بندگان هستیم و آنها پادشاهان هستند.

برداشت: مفلس و بی‌پول هستیم و برای می و موسیقی می‌خواهیم به خرابات برویم؛ وای بر ما اگر خرقه پشمین ما را به‌گرو قبول نکنند.

برداشت: خفاش کور نمی‌تواند به وصل خورشید برسد؛ حتی صاحب‌نظران نیز در آن دیدار، حیران می‌شوند (چه رسد به خفاش کور)

برداشت: لاف عاشقی زدن و شکایت از جور یار‌، دو چیز با هم ناساز هستند کسانی‌که این‌چنین هستند لایق وصال نیستند.

برداشت: مگر چشمان سیاه تو راهش را به‌من بیاموزد وگرنه نمی‌توانم مستی خود را پنهان کنم.

برداشت: اگر عطر خوش تو را باد به بهشت برساند در آنجا عقل و جان خود را به‌شکرانه می‌بخشند.

برداشت: زاهد اگر رندی و نکته‌های حافظ را نمی‌فهمد (و او را سرزنش می‌کند) غیر از این نیست که دیوها نیز از آنان‌که قرآن می‌خوانند، می‌گریزند.

برداشت: اگر مغبچگان از اندیشه ما آگاه شوند، بعد از این‌، صوفی را در خرابات نمی‌پذیرند.