غزل شمارهٔ ۱۹۲

برداشت: چرا همسر قد بلند من که همچون سرو است به خانه نمیاید ?همدم من که مانند گل هستم نمی شود و از بچه هایمان که مانند سمن هستند یاد نمی کند?

برداشت: روزی با موهای او بازی می‌کردم و از نابسامانی او این گونه گفتم که این فرد سیاه‌چرده و لائی، به حرف من توجهی ندارد.

برداشت: زمانی که دل بی‌پروا و سرگردان من به زیبایی‌های گیسوان او وابسته شد، از آن سفر طولانی که کرده‌ام، هیچ تمایلی به بازگشت به وطن ندارم.

برداشت: من با تمام وجود و التماس‌های خود، به زیبایی ابروی او نگاه می‌کنم، اما او توجهی به من ندارد و گوشش را از من دور کرده است.

برداشت: با آن همه عاطفه و محبتی که از وجود و دامان تو سر ریز می شود از باد صبا تعجب میکنم که چگونه هنگام گذر تو بر روی خاک ، آنرا مانند عطر مشکی که در سرزمین ختن است خوشبو نمی کند؟

برداشت: زمانی که نسیم به زلف‌های بنفشه وزیده و آن‌ها را پریشان می‌کند، یاد من از عهدی که با او داشتم، همچنان در دل من زنده نیست و فراموش نمی‌شود.

برداشت: دل، به امید دیدن چهره او، به آرامش نمی‌رسد و جان هم به خاطر عشق و علاقه به محله او، به کار و تلاش نمی‌پردازد.

برداشت: اگر ساقی یا معشوق به من تماما درد و اندوه میدهد، چه کسی هست که، همانطور که جام می برای بلعیدن شراب دهان باز میکند، تنش را برای پذیرفتن آن دَرد باز نکند.( استعاره از پذیرا بودن عاشق نسبت به هر دَرد و غمی که از معشوق میرسد)

برداشت: مرا آزاری نده که زیبایی چهره‌ام تنها با عشق و محبت تو به شکوفایی می‌رسد و بدون آن، زیبایی‌ام به درختی بی‌ثمر تبدیل می‌شود.

برداشت: حافظ در این بیت به تاثیری که زیبایی و دلربایی معشوق بر او گذاشته اشاره می‌کند. او می‌گوید که به خاطر غمزه و ناز معشوق، دلش شکسته و گرفتار شده است. همچنین اشاره به این دارد که افرادی که از دردها و مشکلات حرف نمی‌زنند، سزاوار آسیب و سختی هستند. در واقع، اعتراف به درد و رنج انسان را از سرنوشت تلخ نجات می‌دهد.