غزل شمارهٔ ۱۹۰

برداشت: وقتی که موهای خوشبو و مشکی تو به یاد ما بیفتد، پاداش آزاد شدن دو صد بنده را می‌برد.

برداشت: چه می‌شود اگر پیام‌آور خانهٔ معشوق، که برایش آرزوی سلامتی می‌کنم، با آوردن یک سلام (پیامی کوتاه و مختصر) دل ما را شاد کند؟

برداشت: اگر تو هم مانند من در حال و روز بدی هستی، امتحان کن که آیا بخشش و محبت تو می‌تواند به کسی کمک کند و آرزوهای او را برآورده سازد.

برداشت: ای خدای مهربان، در دل آن پادشاه عزیز و محبوب، رحمت و محبت را بگذر که به لطف خود، بر روح فرهاد نیکویی کند.

برداشت: برتری شاه در پیروی و عبادت در مدتی طولانی است، اما زهد و پارسایی یک ساعت ممکن است ارزش بیشتری داشته باشد، اگر در آن زمان، حقیقتی را بیان کند و عدالت را برقرار کند.

برداشت: این روزها، زیبایی و ناز تو مرا از اساس و بنیاد خود دور کرده است و حالا نمی‌دانم چگونه دوباره باید بر اساس حکمت و عقل زندگی را بسازم.

برداشت: قیمت واقعی و ارزش تو از تعریف و ستایش ما بی‌نیاز است. تلاش کسی که می‌خواهد تو را آرایش کند، در برابر زیبایی طبیعی و خدادادی‌ات چه معنایی دارد؟

برداشت: ما در راه رسیدن به هدف خود در شیراز موفق نبودیم، اما آن روز که حافظ به سمت بغداد برود، خوشحال خواهیم بود.