غزل شمارهٔ ۱۸۹

برداشت: اگر به من یاری برگردد و فرصت مناسب فراهم شود، دوباره یکدیگر را خواهیم دید و ارتباطی برقرار خواهیم کرد.

برداشت: چشمانت اگرچه دستاوردهای ارزشمندی ندارند، باز هم می‌توانند از غم و اندوهی که در دل دارند، فریاد بزنند و تدبیر و برنامه‌ریزی کنند.

برداشت: دیشب به لب‌های زیبای او اشاره کردم که مشکل من را حل کند، ناگاه صدای الهی به من گفت که بله، او می‌تواند مشکل مرا برطرف کند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند برای او در بارهٔ داستان ما سخن بگوید، مگر اینکه نسیم سحرگاهی به او خبر دهد.

برداشت: من نگاهی را دوباره به پروازی پیشکش کرده‌ام، تا شاید بتواند نقشی را به تصویر بکشد و صیدی را به دام اندازد.

برداشت: شهر از عشق و عاشقان خالی است، زیرا اگر مردی از سمت خود برخیزد و اقدامی انجام دهد، وضعیت تغییر خواهد کرد.

برداشت: آیا کسی هست که از جشن و شادی‌اش، دل‌شکسته‌ای را بنوشاند و غم و ناخوشی‌اش را بزداید؟

برداشت: آیا برای من وفا خواهد بود، یا خبری از وصال تو به دست خواهد آمد، یا اینکه مرگ رقیب خواهد بود؟ آیا آسمان از میان این دو یا سه کار، اقدامی انجام خواهد داد؟

برداشت: ای حافظ، اگر از آستان او دور شوی، روزی حتماً از یک طرف به تو سر می‌زند و گذرت را می‌بیند.