غزل شمارهٔ ۱۸۷

برداشت: ای دل رنج و سختی را تحمل کن و شکسته باش که همین دل شکستگی گره­گشا و کارساز تو خواهد بود، و راز نیاز نیم­شبی صدها بلا و گرفتاری را از تو دور خواهد کرد.

برداشت: خشم و ملامت آمیخته با ناز معشوق را عاشقانه تحمل کن، زیرا یک نگاه عاشقانه از جانب معشوق جبران صدها جور و جفا را خواهد کرد.

برداشت: هرکس خدمت­گزار جام جهان نما باشد تمام حجاب­ها _ از عالم ماده تا عالم الهی _ برای او برداشته خواهد شد و اسرار الهی را مشاهده خواهد کرد.(جام جهان نما: جام جمشید، دل عارف)

برداشت: عشق، طبیبی است که هم دلسوز است و هم نفسش شفابخش، اما وقتی هیچگونه درد و نیازی در تو نمی­بیند چگونه تو را درمان کند.

برداشت: تو کارها را به خدا واگذار کن و دلت خوش باشد؛ چرا که اگر مدعی لاف زن به تو رحم نکند، خداوند قطعا رحیم و مهربان است.

برداشت: از بخت و اقبال نامساعد آزرده ­ام، امید است که انسان بیدار دل شب زنده داری در هنگام صبح دعایی در حق من بکند.

برداشت: در غم دوری معشوق سوخت و هیچگونه نشانی از معشوق پیدا نکرد، شاید باد صبا او را به این بخت و اقبال( بوییدن عطر دلاویز معشوق) برساند.