غزل شمارهٔ ۱۸۴

برداشت: دیشب دیدم که فرشتگان درِ میخانه را زدند و از خاک آدمی چیزی برداشتند و در پیمانه ریختند.

برداشت: اهل حریم پاکی و عفاف آسمانی با من که در این راه قدم می‌زنم، به شادی و نوشیدن شراب مسحورکننده پرداخته‌اند.

برداشت: گویا، آن‌ شیوه‌‌ها و آموزه‌ها که از ابتدای خلقِ جهان، اصلِ وجودیِ این‌دنیا را 《در جست‌وجوی حقیقت بودن و رفتن》 می‌نمایاند، به بی‌ثمریِ خودش اقرار کرد؛ و وظیفه‌ی هدایتِ انسان‌ها را به 《واقعیت》‌ها واگذار کرد!

برداشت: بیشترِ قیل‌‌وقال‌ها، سخت‌گیرها و رنج‌های بشر با این اندیشه قابلِ فهمیدن است که، آدم‌ها واقعیت‌های موجود را فدایِ کمال‌گرایی‌ها، آرمان‌گراییها و حقیقت‌ها (یی که هرگز وجود نداشتند و ندارند) کردند!

برداشت: سپاس خداوند را که میان من و او آشتی برقرار شد، و در این جشن، صوفیان شادمانه به رقص درآمدند و جام شکرانه را به دست گرفتند.

برداشت: آتش تنها به خاطر شعله‌اش نیست که شمع را روشن می‌کند؛ آتش واقعی آن است که در دل یک دسته پروانه افتاده و آن‌ها را به آتش می‌کشد.

برداشت: هیچ‌کس مانند حافظ پرده از چهره‌ی اندیشه برنداشت تا بتواند به نرمی و لطافت، کلمات را آرایش کند و آنها را به زیبایی بیان کند.