غزل شمارهٔ ۱۸۲

برداشت: طبق وضعیت کنونی من، مدتی است که نتوانسته‌ام نامه‌ای برایت بفرستم. حالا که چندین روز از این شرایط گذشته، حسرت می‌زنم که چرا پیامی به تو نداشته‌ام.

برداشت: ما که نمی‌توانیم به آن هدف بلند دست پیدا کنیم، مگر اینکه لطف شما چند گام به جلو (سمت ما) بردارد.

برداشت: وقتی که شراب از خمره به لیوان ریخته شد و گل‌ها زیبایی خود را به نمایش گذاشتند، لحظه‌ی لذت را غنیمت شمار و چند جام نوشیدنی بنوش.

برداشت: شکر و گل هرگز نمی‌توانند درد دل ما را درمان کنند. بوسه‌های محبت را با چند کلمه تند و ناگواری در هم بیامیز.

برداشت: زاهد، از کوچه‌ای که مردم آن رند و خوش‌گذران هستند به آرامی عبور کن، تا صحبت‌های بد نامی چند نفر تو را از راه به در نکند.

برداشت: وقتی عیب‌های شراب را گفتی، لطفاً خوبی‌های آن را هم بگو. از این جهت، به خاطر دل‌های نادان، حکمت را نفی نکن.

برداشت: ای فقرای ویرانه‌ها، خدا از شما حمایت می‌کند. چشم‌تان به نعمت‌های دنیوی نباشد، چرا که چندین نعمت از آن دیگری است.

برداشت: پیر مغان به همراهانش گفت که حال دل سوخته‌ات را به کسی که از درد خبر ندارد، نگو.

برداشت: حافظ از عشق و زیبایی تو به شدت دلتنگ و آشفته است. ای کاش لحظه‌ای نگاهی به ناکامی‌ها و غم‌های او بیندازی.