غزل شمارهٔ ۱۸۱

برداشت: پس از این، دست من و دامن آن سرو بلند که به ارتفاع چمان از ریشه‌اش جدا کرد.

برداشت: نیازی به آهنگ و شراب نیست، فقط پرده را کنار بزن تا با زیبایی چهره‌ات، دلم را به رقص درآوری مانند آتشی که به شمع می‌زند.

برداشت: هیچگونه چهره‌ای نمی‌تواند خوشبختی را منعکس کند جز چهره‌ای که در آن زیبایی و جذابیت وجود دارد.

برداشت: به او گفتم هر چه راز و رازهای غم تو هست، به من بگو. اما دیگر طاقت این درد را ندارم. چه کار باید بکنم و تا کی باید این وضعیت را تحمل کنم؟

برداشت: ای صیاد، آهوی معصوم و زیباي مرا نکش. از آن چشمان سیاه و نافذش شرم کن و او را به دام نینداز.

برداشت: من که از خاک هستم و نمی‌توانم از این در بلند شوم، چگونه می‌توانم بر لب آن قصر بلند بوسه بزنم؟

برداشت: دل دوباره با موهای مشکی زیبای او درگیر شده است، زیرا دیوانگی بهتر است که فرد همچنان در این حالت باقی بماند تا از قید و بند خود رها نشود.