غزل شمارهٔ ۱۸۰

برداشت: ای پستهٔ شیرین تو با لبخندت به داستان شیرینی اشاره می‌کنی، من به خاطر خدا یک بار دیگر انتظار دارم که شکر بگذاری و بخندی.

برداشت: تو به قدری زیبا و برجسته‌ای که درخت طوبی نمی‌تواند به پای تو برسد. از این داستان و موضوع فراتر می‌روم، زیرا صحبت به اینجا ختم نمی‌شود و نیاز به بحث بیشتری دارد.

برداشت: اگر می‌خواهی از چشمانت اشک نریزد و دلت نمی‌خواهد در وفای محبت دیگران دچار مشکل شوی، نباید آنها را ترک کنی و از آنها فاصله بگیری.

برداشت: اگر خود را نشان می‌دهی یا به ما کنایه می‌زنی، ما به نظریات شخص مغرور و خودپسند خود اعتقاد نداریم.

برداشت: کسی که دل به عشق دچار نشده باشد، هرگز از حال آشفته من باخبر نخواهد شد.

برداشت: بازار عشق و هیجان پر رونق شده است، آن درخت زیبای کجایست؟ من آماده‌ام تا برای زیبایی‌اش جانم را در آتش شوق بگذارم.

برداشت: در جایی که معشوق ما با شوق و خنده حرف می‌زند، ای پسته، تو کیستی که بخواهی به خودت بخندانی؟

برداشت: حافظ می‌گوید: اگر از حسادت و زخم زبان ترک‌ها رنج می‌بری، می‌دانی که جای تو کجاست؟ آیا در خوارزم هستی یا در خُجَند؟