غزل شمارهٔ ۱۷۹

برداشت: خبر خوش این است که روزهای غم و اندوه پایان خواهند یافت، همچنان که این وضعیت نخواهد ماند و تغییر خواهد کرد.

برداشت: اگرچه من در نظر محبوبم به درجهٔ خاک‌ساری رسیده‌ام، اما رقیب هم به همین شکل به احترام نخواهد ماند.

برداشت: وقتی که نگهبان با شمشیر حمله می‌کند، هیچ‌کس در حریم امن و مقدس باقی نخواهد ماند.

برداشت: در زندگی، جایی برای سپاسگزاری یا گلایه از خوبی‌ها و بدی‌ها وجود ندارد، زیرا هر چیزی که در این دنیا وجود دارد، در نهایت پایدار نخواهد ماند و نقش آن بر صفحهٔ هستی محو خواهد شد.

برداشت: در اینجا در مورد جشنی صحبت می‌شود که به زمان جمشید برمی‌گردد. گفته شده که در این مجلس از همه خواسته می‌شود تا جامی پر از نوشیدنی بیاورند، زیرا زندگی و زیبایی‌ها پایدار نیستند و زمانی که به پایان برسند، چیزی از آن‌ها باقی نخواهد ماند.

برداشت: ای شمع، ارزش این لحظه را بدان و از وصال پروانه بهره‌مند شو، چون این وضعیت تا صبح ادامه نخواهد داشت.

برداشت: ای توانگر! دل درویش را به دست آور، چرا که ثروت و دارایی‌هایت همچنان که هستند، پایدار نخواهند ماند.

برداشت: در اینجا به زیبایی و با خط طلا نوشته شده است که تنها خوبی و نیکی افراد با سخاوت و کرامت باقی خواهد ماند.

برداشت: به علت مهربانی و محبت معشوق، نباید به چیزی جز عشق و دوستی دل ببندی، حافظ؛ زیرا نخواهند ماند آثار ظلم و ستم.