غزل شمارهٔ ۱۷۷

برداشت: هر کس که چهره ی خود را برافروخته و گلگون سازد شیوه ی دلربایی و دلبری را بلد نیست و هرکه آینه بسازد اسکندر نیست و شیوهٔ او (پادشاهی عالم‌گستر) را بلد نیست! / اشاره به ، آینهٔ سترگ مشهوری دارد که اسکندر ساخت و بخشی از ساختمان «فانوس دریایی» معروف اوست

برداشت: هر کسی که کلاهش را به شکل پادشاهان بر روی سرش بگذارد و تندی کرده و دیگران را امر و نهی کند، لزوماً نمی‌تواند از عهده مسئولیت‌ها و ویژگی‌های رهبری و بزرگ‌منشی برآید.

برداشت: همچون مزدوران  و به خاطر مزد و پاداش عمل نکن، زیرا دوست (خدا) خود روش و شیوه‌ ی جبران تلاش شما را با محبت و رحمت نسبت به بندگانش می داند. و حواسش به همه چیز هست.

برداشت: من بنده‌ی همت و تلاش آن زیرکی هستم که در حالتی ظاهری شبیه به فقر و ناداری، توانایی تبدیل اوضاع را به بهترین شکل دارد.

برداشت: اگر وفاداری و عمل به عهد را یاد بگیری، نیکو و پسندیده هست؛ وگرنه هر کسی را که ببینی، راه و رسم ظلم و ستمگری را می‌شناسد.

برداشت: دل سرگشته ی خود را باختم و نمی دانستم که کسی چگونه می‌تواند به شیوه‌ای چنین جذاب و فریبنده رفتار کنند.

برداشت: در زندگی و ظرایف و نکات بسیاری وجود دارد که تنها عده کمی از آن‌ها آگاهند. و هر کسی با تظاهر به دانایی توان فهم آن نکات موضوعات را ندارند

برداشت: توان  دید و درک من به خاطر عنایت وجود توست، چرا که فقط یک گوهرشناس می‌تواند ارزش گوهر را بشناسد. و به لطف تو می توان به اسرار و بینش صحیح پی برد.

برداشت: اگر کسی شرایط آن را داشت که به مقامی برسد تنها به شرط آنکه فهم و درک صحیح و رفتار درستی داشته باشد می تواند رشد کند به پادشاهی برسد

برداشت: تنها کسی می‌تواند از لطف و ظرافت های شعرهای حافظ آگاه شود که که توانایی درک لطافت و زبان پارسی دری را داشته باشد و بداند.