غزل شمارهٔ ۱۷۶

برداشت: در صبح گاهی، سعادت و نیک بختی به من روی آورد و گفت: بلند شو، چون آن دلبر و یار محبوب و دلنشین نزدیک شده است.

برداشت: یک جام بردار و با نشاط و خوشحالی به تماشا بپرداز تا ببینی که چقدر زیبایی تو جذاب و دلنشین است.

برداشت: ای کسی که در انزوا و آرامش خود معطّر کرده‌ای، خوش خبر باش که آهوی خوشبو و زیبا از دشت ختن به سوی تو آمده است.

برداشت: گریه مانند آبی است که به چهره سوختگان زندگی می‌خورد و ناله‌ای که به گوش عاشق بی‌نوا می‌رسد، در واقع فریاد و مطالبه‌ای است از دل پرآشوب او.

برداشت: دل شاد و امیدوار به عشق کسی است که چهره‌ای زیبا و جذاب دارد، اما ای کبوتر، احتیاط کن؛ خطر در کمین است و ممکن است دشمنی قوی و بی‌رحم نزدیک شده باشد.

برداشت: ای ساقی، باده بده و نگران نباش از دشمن و دوست؛ زیرا یکی از آن‌ها خواسته ما را برآورده کرد و دیگری به سراغ ما آمد.

برداشت: وقتی ابر بهاری بدعهدی روزگار را مشاهده کرد، به خاطر گل‌ها و گیاهان معطر سمن، سنبل و نسرین اشک‌هایش ریخت.

برداشت: وقتی که نسیم به حرف‌های حافظ گوش داد، بلبل با شادی و آوازش به تماشای گل‌ها و باغ‌ها آمد.