غزل شمارهٔ ۱۷۵

برداشت: باد صبا به پیشواز پیر و مِی‌فروش آمد و خبر آورد که زمان شادی، خوشی و لذت نوشیدن فرارسیده است.

برداشت: هوا به طرز نشاط‌آور و پر از زندگی درآمد و باد مانند نغمه‌ای دل‌نواز از میان درختان وزید و پرندگان با صدای دل‌انگیز خود به آواز درآمدند.

برداشت: باد بهاری به قدری تنور لاله را تند روشن کرد که غنچه‌ها از شدت گرما عرق کردند و گل‌ها به حرکت درآمدند.

برداشت: به خوبی به سخنان من گوش فرا بده و سعی کن از زندگی لذت ببری، زیرا این گفتار جادویی از من به تو رسیده است.

برداشت: از اندیشه تقسیم و جدایی فاصله بگیر تا به وحدت و اتحاد برسی، زیرا زمانی که نیروی شر ظهور کند، پیام خیر و نیکی نیز می‌آید.

برداشت: نمیدانم صبحگاه چه پیامی از سوسن آزاد دریافت کرد، چون او با وجود اینکه ده زبان دارد، در سکوت به اینجا آمد.

برداشت: در اینجا تأکید بر این است که در شرایطی که نباید صحبت‌های نامناسب مطرح شود، بهتر است که از گفتگوهای نا مناسب اجتناب کنیم. همچنین، اشاره به این است که وقتی فردی با ویژگی‌های خاص و مذهبی وارد جمع می‌شود، باید رفتار و گفتار خود را متناسب با آن شرایط تغییر دهیم و محتاطانه عمل کنیم.

برداشت: حافظ دارد از خانقاه به میخانه می‌رود گویا مستی زهد ریایی از سر او پریده و هشیار شده‌است.