غزل شمارهٔ ۱۷۴

برداشت: ای دوست، خبری خوش دارم که فصل شادی و بهار فرا می‌رسد؛ و پیک و خبری که در انتظارش بودی؛ رسیده است. (مصرع دوم اشاره است به داستان خبرآوردن پرنده شانه‌به‌سر از دیار سبا)

برداشت: نغمه شاد داوودی را سر بده ای بلبل زیرا شاه زیبایی و بهار فرا رسیده است.

برداشت: عارف و دانای پاکیزه‌ای کجاست تا زبان گل سوسن را بفهمد و از او بپرسد که چرا ما را ترک کرد و چرا بازآمد؟

برداشت: یار زیبا و ماهرخ من، بسیار در حق من نیکویی و کرم کرد که با من آشتی کرد و مهربان شد.

برداشت: گل لاله، عطر و بوی شراب را از نسیم صبح شنید و برای درمان و مرهم دل دردمند خود به بوستان برگشت. (گل لاله در میان دل چند نشان داغ‌مانند دارد)

برداشت: چشم من بسیار انتظار کشید و منتظر قافله بهار نشست تا صدایی در گوش دلم گفت اندر آ.

برداشت: اگرچه حافظ رنجیده‌خاطر گشت و قول خود را شکست؛ لطف یار او را ببین که با مهربانی و لطف به‌نزد او بازگشت.