غزل شمارهٔ ۱۷۳

برداشت: در حین نماز بودم که به‌یاد ابروی زیبای تو افتادم؛ به‌حالی افتادم که محراب و نمازگه به فغان و شکایت آمد.     ۸۸۸۸

برداشت: از این پس، از من توقع عقل و شکیبایی نداشته‌باش؛ آن آدم صبور و عاقل عوض شده و صبر او بر باد رفت!

برداشت: باده، رسیده و صاف گشته و فصل نغمه‌سرایی بلبلان فرارسیده‌است؛ فصل عاشقی‌ و کار درست و حسابی رسید.

برداشت: خبر‌های خوش به‌گوش می‌رسد که اوضاع جهان بهتر خواهد شد؛ گل و بستان شاد گشته‌است و باد صبا، خوش و خرّم.

برداشت: ای عروس زیبای فضل و هنر، از بخت بد شکایت مکن و حجله را نیکو آراسته کن زیرا که داماد آمد.

برداشت: تمام مهرویان شیرین (یا گل‌های بوستان) همگی زیور و زینت بسته‌اند؛ تنها دلبر و یار من است که زیبایی و حسن او خداداد است.

برداشت: درختانی که میوه و تعلّقی دارند همه در زحمت هستند؛ سرو را می‌پسندم که از بار غم آزاد است.

برداشت: ای مطرب! غزلی نو و تازه از حافظ بخوان؛ تا مرا به‌یاد نشاط و روز خوش جوانی بیندازد.