غزل شمارهٔ ۱۷۲

برداشت: عشق تو مانند درختی است که شگفتی و حیرت به وجود می‌آورد، و پیوستن به تو اوج و حداکثر شگفتی است.

برداشت: بسیار در حال وصالی غرق شدم تا اینکه در پایان، دوباره به حالت حیرت و سردرگمی رسیدم.

برداشت: یک دل نشان بده که در راه او، بر چهره‌اش نشانه‌ای از حیرت دیده نشود.

برداشت: نه پیوندی باقی می‌ماند و نه کسی به آنجا می‌رسد، وقتی که فکر حیرت و شگفتی سراسر وجود را فرا بگیرد.

برداشت: از هر سو که توجه کردم، صدای پرسش‌های شگفت‌انگیز به گوش رسید.

برداشت: کسی که به اوج عزت و بزرگ‌منشی دست یافته است به شدت تحت تأثیر شگفتی و عظمت قرار می‌گیرد.

برداشت: وجود حافظ در عشق، به اندازه‌ای شگفت‌انگیز و حیرت‌انگیز است که تمام وجودش را در بر می‌گیرد و مثل نهالی پر از عشق، حیرت را به نمایش می‌گذارد.