غزل شمارهٔ ۱۷۱

برداشت: شب گذشته پیامی از آصف به من رسید که خبر از خوشحالی و شادی از سوی حضرت سلیمان را به همراه داشت.

برداشت: از اشک‌هایم خاک وجودم را بساز و ویرانی‌های دلم را بازسازی کن. زمانی برای ساختن و ایجاد دوباره فرارسیده است.

برداشت: این توضیح بی‌پایان که درباره زلف معشوق گفته شده، فقط یکی از هزاران حرفی است که در این عبارت بیان شده است.

برداشت: نقص من را پنهان نگه‌دار، ای ردای پر از شراب، چون انسان پاکدامن برای زیارت به اینجا آمده است.

برداشت: امروز هر کس در جایگاه خود مشخص می‌شود، چون آن معشوق دلربا که مجلس را روشن می‌کند، در مقام رهبری و اداره امور آمده است.

برداشت: در تخت شاهانه‌ای که تاج آن نماد بلندی آسمان است، توجه کن که موری (مورچه‌ای) با آن کوچکی و حقارتش به آنجا آمده است.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چشمان او، ای دل، ایمان خود را حفظ کن، زیرا آن جذبه و سحری که در کمان او نهفته است، می‌تواند همه چیز را ببرد و تو را نیز درگیر کند.

برداشت: تو دلت را به چیزهای ناپاک آلوده کردی، اما از شاه بخواه که فیض و برکت را به تو عطا کند، زیرا این روح و عنصر بخشندگی و سادگی، برای پاکی و طهارت آمده است.

برداشت: دریا، محفل اوست؛ زمان را غنیمت شمار و ارزش آن را بشناس. ای کسی که به خود آسیب زده‌ای، بدان که زمانِ کسب و کار فرا رسیده است.